Blogs van Bianca

Bianca schrijft BLOGS voor het platform Kleine Kanjers en voor Baby en Kind.
Op deze pagina vind je de BLOGS die Bianca tot nu toe geschreven heeft:
(Foto kindermodeblog.nl-Maru Alvarez)

tygo-en-bianca

Je ziet er niks meer van: ‘Je verwacht tijdens de zwangerschap niet dat jullie kindje te vroeg geboren wordt. Je verwacht niet dat opmerkingen als ‘je ziet er niks meer van’ je stiekem raakt, omdat er zo’n heftig traject vooraf is gegaan maar gaat het nu goed. Één zin, één opmerking die zo simpel lijkt. Over dat het vroeggeboorte traject misschien iets is dat klaar is als je niet meer ziet. Veel ouders weten dat niets minder waar is, ook is het jaren later en gaat het super goed.’ (klik hier om de volledige blog te lezen)

Radio interview, Bianca vertelt over het belang van het volgen van je ‘moederinstinct’. Klik hier om de vlog te zien.

Radio interview, Bianca vertelt over het moment vlak na de geboorte dat Tygo op transport met de babylance naar het academisch ziekenhuis is gebracht. Hierover is ze voor het boek o.a. in gesprek gegaan met neonatoloog dokter De Boode. Klik hier om de vlog te zien.

Radio interview, Bianca vertelt over het belang van meer bewustwording over vroeggeboorte ook tijdens zwangerschappen. Klik hier om de vlog te zien.

Vergelijkingen: ‘Misschien heb je het als couveuse ouder ook een keer gehoord, ‘je ziet er niks van, de vroeggeboorte’. Fijn natuurlijk, maar bepaalde dingen van het traject zie je niet, maar zijn er wel. Waarom willen we (de eerste maanden) voldragen baby’s vergelijken met te vroeg geboren baby’s? Het is ergens logisch als je weken te vroeg wordt geboren, dat je even de tijd nodig hebt om die periode in te halen.‘ (klik hier om de volledige blog te lezen)

Ineens denk je terug aan het moment van rooming in: ‘Maar vooral kwam boven, dat ik die nacht heel lang gekletst heb met de verpleegster die toen dienst had. Kletsen over het traject van Tygo tot aan de rooming in, over wat we kunnen verwachten maar ook gewoon over de dagelijkse dingen. Het gaan missen van het ziekenhuis ritme, even los van het feit dat we er zo klaar voor waren om naar huis te gaan. De verpleging heeft dit zelf misschien niet altijd door, maar dit soort aandacht wordt zo ontzettend gewaardeerd en nodig zijn voor couveuse ouders om het traject door te komen. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, verpleging jullie zijn toppers! ‘ (klik hier om de volledige blog te lezen)

Mama’s met een (onnodig) schuldgevoel na vroeggeboorte: ‘De eerste zwangerschap ging met 21 weken mis. Na alle onderzoeken bleek dat Kyra kerngezond was, maar toch is overleden in de buik. Uren, dagen, weken, maanden heb ik er zoveel over lopen piekeren. Had ik iets mis gedaan tijdens de zwangerschap? Lag het dan toch aan mij? Een onbewust onderbuikgevoel en schuldgevoel terwijl je dat eigenlijk nergens op baseert.’ (klik hier om de volledige blog te lezen)

Terug bij de NICU afdeling: Bianca gaat terug naar de NICU waar Tygo twee en een half jaar geleden 2,5 week heeft gelegen. ‘Bewust en onbewust impact van een vroeggeboorte of dat jouw baby vlak na de geboorte op de NICU of couveuse afdeling heeft moeten liggen. Ik heb het er wel vaker over gehad, ik denk echt dat het onderschat wordt deze impact. Wat is een normale periode om een vroeggeboorte traject te verwerken?‘ (klik hier om de volledige blog te lezen)

Hallo lieve kleine man!: ‘Ik kon niks zien door alle doeken die er hingen in verband met de keizersnede. Niels liep van de tafel waar de kinderartsen Tygo de noodzakelijke zorg gaven naar mij om verslag uit te brengen. 10 teentjes, 10 vingertjes, de eerste kleine testen leken goed. Ademhalen, ik kon voor heel even ademhalen en de ogen dichtdoen.’  (klik hier om de volledige blog te lezen)

Verliezen van een kindje, boek ‘Pluimpje’ voor broertjes en zusjes: ‘Stel je voor dat je jouw broertje of zusje verliest door vroeggeboorte. Je ouders zijn verdrietig, je bent zelf misschien net 2 jaar. Of 3, 4 of 5 jaar.
Nee ze snappen dit nog niet, denken veel mensen. Nou misschien is het inderdaad iets wat niet helemaal gesnapt wordt, maar besef dat er iets gebeurt, is er wel degelijk ben ik van overtuigt. Op twitter zag ik een bericht voorbij komen van een initiatief van een moeder uit België. Isabelle Stevens heeft ‘Pluimpje‘ geschreven en samen met de dienst Neonatale intensieve zorg van het UZ Gent uitgebracht.‘ (klik hier om de volledige blog te lezen)

Feestdagen in het ziekenhuis: ‘Misschien lukt het wel even niet de familie verplichtingen, de kerstdiners, brunches en andere plannen. Omdat je zelf nog aan het herstellen bent van een bevalling. Of dat je / jullie even uit balans zijn. Dat het gewoonweg te veel is om aan tafel te gaan zitten, een diner (met veel te veel op tafel) en ‘gezellig’ te moeten doen of continue te vertellen hoe het gaat. En snappen je naasten en familie dit, dat je of jullie op dat moment even geen behoefte hebben aan het diner of een new years eve party?’ (klik hier om de volledige blog te lezen)

Denken we te makkelijk over vroeggeboorte?: ‘Pas als je het tastbaar maakt bijvoorbeeld laatst in het programma ‘het perfecte plaatje’ dat Marco Borsato de winnende foto maakt op één van de NICU afdelingen (intensive care voor baby’s) van een premature baby, dan wordt iedereen voor even echt wakker. Wat heftig, zo klein, zoveel infusen en apparatuur achter de couveuses!…Er komt veel meer bij kijken dan alles wat je op het eerste oog ziet, als de couveuse en de apparatuur.
Iedereen stapt er snel overheen, alsof het niks is en heel normaal om je kindje dat net geboren is achter te moeten laten in het ziekenhuis. Uit eigen ervaring kan ik jullie zeggen dat het niet goed voelt om, soms een aantal dagen na de bevalling, je kind achter te moeten laten terwijl je zelf naar huis moet.
‘ (klik hier om de volledige blog te lezen)

RS-virus, de R is weer in de maand: ‘Medio oktober is er nog iets in de lucht, waar veel mensen niet van af weten: het RS virus. Maar wat is het RS virus nu precies? Ik google en lees op de site van het Isala ziekenhuis: ‘Het Respiratoir Syncytieel Virus (RS-virus of RSV genoemd) is een veel voorkomend virus dat infecties van de luchtwegen (neus, keel, luchtpijp, longen) veroorzaakt. Het begint met optreden in oktober/november. De piekperiode is meestal in december/januari. Volwassenen krijgen vooral verkoudheidsverschijnselen, maar zuigelingen en jonge kinderen kunnen er erg ziek van worden. Het RS-virus is een besmettelijk virus.(…) Vooral vroeg geboren (prematuren) zijn vatbaar voor het RS-virus. Tijdens de zwangerschap krijg de baby via de moeder namelijk antistoffen die beschermen tegen virussen. Als een baby te vroeg geboren wordt, heeft het minder antistoffen meegekregen.’(klik hier om de volledige blog te lezen)

Het kan jou ook gebeuren: ‘Ik help de werkgroep SOCKS voor Wereld Prematuren Dag. Dit jaar is de werkgroep aan de slag gezet met het thema ‘het kan jou ook gebeuren’. En op de één of andere manier raakte dit me. Want wat is nu ‘het’ dat het zo heftig kan maken, een vroeggeboorte. Ik schreef er een gedicht over’ (klik hier om de volledige blog te lezen.)

Smetvrees en een tekort aan handcréme: ‘Iedere couveuseouder kent ze wel, de flessen ontsmettingsgel die hangen aan nagenoeg alle muren bij de couveusebedjes in het ziekenhuis. Als je een wondje hebt prikt het een beetje en na een aantal dagen gebruik worden je handen er niet mooier op (lees: een tekort aan handcrème geval).’(klik hier om de volledige blog te lezen)

En dan ineens maak je melk: ‘Daar lag/zat ik dan in bed, 2 kolven ‘erop’ en 15 minuten zitten. Hoe trots was ik dat ik al een paar ml had!…Maar mama’s wij verdienen toch echt wel een dubbeldikke schouderklop vind ik, want verdorie wat is het pittig naast het ziekenhuistraject!‘ (klik hier om de volledige blog te lezen)

Niet mijn verdriet, toch mijn verdriet: ‘Geen gehuil na de geboorte. Wat een impact maakt dat! Wat een verdriet, wat een gemis. Inmiddels zijn we drie jaar verder, nog steeds kan ik me de kleinste details herinneren uit deze periode. Maar dat de welbekende cliché ‘life goes on’ ook een feit is. Schuldgevoel kan ik hebben als ik me besef dat er dagen zijn dat ik niet aan onze mooie kleine meid denk. Verdriet kan ik hebben als ik me besef wat voor prachtige dochter van drie we nu hadden kunnen knuffelen. Besef dat ook al zou ik er alles voor overhebben, op mijn kop ga staan of wat dan ook doe of wil doen, er helaas geen verandering kan komen. Dat Kyra voor altijd in ons hart bij ons is.’ (klik hier om de volledige blog te lezen)

Kraamzorg voor moeders van een premature baby: ’10 teentjes, 10 vingertjes, net geboren, maar toch alleen. Stoer in een eigen couveuse, maar oh zoveel behoefte aan je mama om je heen.’ (klik hier om de volledige blog te lezen)

Feest vieren bij de couveuse: ‘Het pakje in maat 44 was nog steeds veel te groot, Tygo woog op dat moment misschien net 1,8 kg. Dan besef je helemaal nog een keer hoe klein en broos alles is. Maar wat een mijlpaal was het, eindelijk onze kleine man als een ‘normale baby’ zien liggen in een (warmte)bedje met kleertjes aan. Wat was dat een opsteker en een moment dat je weer even vertrouwen krijgt en denkt: we komen er wel!’ (klik hier om de volledige blog te lezen)